Γράφει η ΑΡΓΥΡΩ ΚΑΡΑΚΩΣΤΑ
Μπαίνω κατευθείαν στο ζουμί: η Ελλάδα παίζει με τη φωτιά. Κι αυτή τη φορά η φωτιά δεν έρχεται από καμένα δάση, αλλά από έναν πρωτογενή τομέα που σβήνει σιωπηλά. Οι κινητοποιήσεις των αγροτών δεν είναι «γκρίνια», δεν είναι «καπρίτσιο», δεν είναι «χαμηλή τιμή καυσίμων». Είναι καμπάνα. Και χτυπά για όλους μας.
Γιατί μια χώρα που δεν παράγει, δεν υπάρχει. Τόσο απλά.
Ο πρωτογενής τομέας βουλιάζει και τα νούμερα το φωνάζουν.
Κι ας μην ωραιοποιούμε τίποτα:
• Το κόστος παραγωγής έχει εκτοξευτεί: καύσιμα, λιπάσματα, ζωοτροφές και ενέργεια έχουν αυξήσει το κόστος από 40% έως και 120% σε ορισμένες καλλιέργειες.
• Το αγροτικό εισόδημα μειώνεται: ενώ το κόστος ανεβαίνει, οι τιμές παραγωγού μένουν στα πατώματα, επειδή οι ενδιάμεσοι τρώνε το μεγαλύτερο κομμάτι της πίτας.
• Οι εισαγωγές τροφίμων σπάνε ρεκόρ: η Ελλάδα εισάγει πλέον πάνω από το 65% των βασικών τροφίμων που καταναλώνει.
• Το 35% των αγροτών είναι άνω των 65 ετών: το επάγγελμα εγκαταλείπεται γιατί δεν βγαίνει.
• Χωριά αδειάζουν, καλλιέργειες εγκαταλείπονται, και η Ελλάδα μετατρέπεται σε χώρα-καταναλωτή αντί για χώρα-παραγωγό.
Κι ας μην κοροϊδευόμαστε: αυτό δεν είναι «ατύχημα». Είναι αποτέλεσμα πολιτικών που χρόνια τώρα βλέπουν τον αγρότη σαν βαρίδι. Η παλιά συνταγή «διαίρει και βασίλευε» δουλεύει ξανά: προσπαθούν να στρέψουν εργάτες εναντίον αγροτών, δημόσιους υπαλλήλους εναντίον παραγωγών, πόλη εναντίον υπαίθρου. Κι όσο τσακωνόμαστε μεταξύ μας, χάνουμε όλοι.
Η κατάρρευση της αγροτιάς δεν χτυπά μόνο τα χωράφια, χτυπά όλη την οικονομία.
Αν νομίζει κανείς ότι οι αγρότες παλεύουν μόνο για τα δικά τους συμφέροντα, κάνει λάθος.
Η πτώση του πρωτογενούς τομέα συμπαρασύρει:
1. Τους μεταποιητές. Χωρίς ελληνική πρώτη ύλη, κλείνουν τυροκομεία, ελαιουργεία, συσκευαστήρια, βιοτεχνίες, μικρές οικογενειακές επιχειρήσεις.
2. Τους εμπόρους. Από τους γεωπόνους μέχρι τα μικρά καταστήματα που στηρίζονται στη γεωργία όλοι βλέπουν τζίρους να εξαφανίζονται.
3. Τους μεταφορείς. Χωρίς προϊόντα, δεν υπάρχει φορτηγό να κάνει δρομολόγιο. Ένας ολόκληρος κλάδος χάνει δουλειά.
4. Τον τουρισµό. Οι ξένοι δεν έρχονται στην Ελλάδα για να τρώνε εισαγόμενη ντομάτα και τυρί τύπου φέτας από το εξωτερικό. Θέλουν ελληνικά προϊόντα. Χωρίς αυτά, χάνεται ένα από τα πιο ισχυρά brand της χώρας: η γαστρονομία.
5. Τις πόλεις. Όσο περισσότερο εισάγουμε, τόσο πιο ακριβή γίνεται η ζωή. Αν δεν υπάρχει εγχώρια παραγωγή, οι τιμές των τροφίμων γίνονται θηλιά στον λαιμό κάθε νοικοκυριού.
Οι αγρότες δεν ζητούν προνόμια ζητούν βιωσιμότητα
Ζητούν:
• δίκαιες τιμές,
• χαμηλότερο κόστος παραγωγής,
• πραγματικό έλεγχο στην αγορά,
• προστασία από τις αθέμιτες εισαγωγές,
• στήριξη για να μείνει ζωντανή η ύπαιθρος.
Δεν ζητούν πολυτέλειες. Ζητούν να μπορούν να συνεχίσουν να παράγουν, να ζουν από τη δουλειά τους και να κρατήσουν ζωντανό το χώμα που μας ταΐζει.
Εδώ δεν μιλάμε για «συντεχνιακά», μιλάμε για επιβίωση. Και όταν καταρρέει η παραγωγή μιας χώρας, δεν την σώζει ούτε το Χρηματιστήριο ούτε ο τουρισμός ούτε η τεχνητή «ανάπτυξη». Η αυτάρκεια είναι εθνικό ζήτημα. Η τροφή είναι θέμα ασφάλειας. Αν αφήσουμε την αγροτιά να χαθεί, χανόμαστε όλοι.
Η Ελλάδα κινδυνεύει να γίνει χώρα που περιμένει από άλλους να τη θρέψουν. Μια χώρα πλήρως εξαρτημένη. Μια χώρα αδύναμη. Κι αυτό δεν είναι υπερβολή είναι προειδοποίηση.
Οι αγρότες βρίσκονται στον δρόμο για όλους μας: για να υπάρχει ελληνικό φαγητό, για να υπάρχουν δουλειές, για να υπάρχει ύπαιθρος, για να υπάρχει Ελλάδα.
Αν σωπάσουν τα χωράφια, θα σωπάσουμε κι εμείς.
*Αργυρώ Καρακώστα, Γ.Γραμματέας Ομοσπονδίας Εμπορίου & Επιχειρηματικότητας Ανατολικής Στερεάς Ελλάδας
