Στο απυρόβλητο η Τουρκία!!!

Με αφορμή την επίσκεψη της κ. Νούλαντ σε Ελλάδα και Κύπρο (με το βλέμμα της στραμμένο στην Τουρκία)

  • ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
  • g.papagian3@yahoo.gr

Η Βοηθός Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Βικτόρια Νούλαντ επισκέφθηκε την Αθήνα στις 06/04 και συναντήθηκε με τους κ.κ.Μητσοτάκη, Δένδια, Παναγιωτόπουλο. Στην συνέχεια, αναχώρησε για Λευκωσία. Από κει, φρόντισε να στείλει μηνύματα για το ρόλο και τις σχέσεις των ΗΠΑ και της Αναθεωρητικής- κατοχικής Τουρκίας. Τα μηνύματα έφτασαν μέσω της τούρκικης εφημερίδας «Χουριέτ» – όπως μετέδωσε το Κυπριακό Πρακτορείο Ειδήσεων:

Για την προσέγγιση Τουρκίας-Ισραήλ: «Είμαστε βέβαιοι ότι είναι προς το συμφέρον μας να έχουμε ισχυρές σχέσεις μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ, τόσο εμπορικές όσο και ενεργειακές σχέσεις».

Ως προς τους S-400: «όταν οι χώρες του ΝΑΤΟ συνεργάζονται, όταν τα συστήματά τους είναι συμβατά, είναι ακόμη πιο ισχυρά και δεν εξαρτώνται από χώρες όπως η Ρωσία. Είναι σε γνώση μας οι αναφορές για ανήθικη χρήση ρωσικών όπλων. Είμαι αισιόδοξη ότι θα συνεργαστούμε για αυτό το ζήτημα (S-400). Ξέρετε, η Τουρκία έχει επίσης επιθυμία να αγοράσει F-16 και μιλάμε και γι` αυτό…»

Για τη στάση της Άγκυρας και τη μη εφαρμογή από πλευράς της κυρώσεων, είπε πως το κλείσιμο της Μαύρης Θάλασσας ήταν πολύ σημαντικό, σημειώνοντας ωστόσο ότι «ακόμη και αν η Τουρκία δεν συμμετέχει στις κυρώσεις, δεν θα πρέπει να επιτρέψει στη Ρωσία να χρησιμοποιήσει το έδαφός της για να αποφύγει τις κυρώσεις».

Ως προς τα ενεργειακά, ανέφερε πως θα χρειαστεί να γίνουν νέες ανακαλύψεις αερίου και νέοι αγωγοί στην ανατολική Μεσόγειο προσθέτοντας ότι «υπάρχουν πολλές διαφορετικές ευκαιρίες στην ανατολική Μεσόγειο, μερικές από τις οποίες θα αφορούν τους άμεσους γείτονές σας. Θέλουμε να εργαστούμε σε αυτά τα ζητήματα και να βοηθήσουμε την Τουρκία να διαφοροποιήσει τους πόρους της ειδικά έναντι του ρωσικού φυσικού αερίου».

Από τα ανωτέρω προκύπτει για πολλοστή φορά ο (περιφερειακός) ρόλος που οι ΗΠΑ επιθυμούν -ή είναι διατεθειμένες να αποδεχτούν- να έχει στην Ανατολική Μεσόγειο η Τουρκία, σε αντιστοιχία με το “μάντρωμα” που επιδιώκουν για την Ελληνική και Ελληνοκυπριακή πλευρά.

Οι πράξεις μας, άλλωστε, τους επιτρέπουν να μας θεωρούν δεδομένους. Αναφέρομαι στην αποστολή ρωσικών οπλικών συστημάτων από την Ελλάδα προς την Ουκρανία (20.000 καλάσνικοφ, 815 εκτοξευτήρες RPG-18 και 122 ρουκέτες για τον εκτοξευτή RM-70) που δημοσιογραφικές πηγές αναφέρουν ότι μεταφέρθηκαν από τα Ελληνικά νησιά του Αιγαίου, των οποίων ΠΡΟΦΑΝΩΣ την “ΑΠΟΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ” δεν επιθυμεί – επισήμως- κανείς σε Ελλάδα και Κυπριακή Δημοκρατία…

Τώρα ζήτησαν και από την Κυπριακή Δημοκρατία να στείλει τα ρωσικά οπλικά συστήματα της Εθνικής Φρουράς στην Ουκρανία, και η Κυπριακή ηγεσία ανταποκρίθηκε… οι ΗΠΑ έτσι: -αφενός αφαιρούν οπλισμό από την Εθνική Φρουρά, – αφετέρου, τείνουν να εμπλέξουν την Κύπρο σε έναν πόλεμο. Να ικανοποιήσει η Κύπρος τις ΗΠΑ, που για χρόνια έχουν επιβάλει βέτο στις πωλήσεις οπλικών συστημάτων προς την Κύπρο; για να τιμωρήσουν το θύμα αντί τον «χρήσιμο» θύτη; Το ΝΑΤΟ στο οποίο δεν ανήκει η Κύπριακή Δημοκρατία;

Υπενθυμίζω εδώ τα διαχρονικά αυτονόητα, τόσο για την Ελληνική όσο και την Κυπριακή Δημοκρατία, ισχύει:

“Εις οιωνός άριστος αμύνεσθαι περί πάτρης”

– «όλα τριγύρω αλλάζουνε, κι όλα το ίδια μένουν»

Παραθέτω ένα μεγάλο απόσπασμα από άρθρο μου δημοσιευμένο στο Παρόν, το 2012, με τίτλο : «Τι είναι η Πατρίδα μου;»:

“…ΗΛΘΕ η ώρα να επαν-ανακαλύψουμε λέξεις και έννοιες απαγορευμένες, υπόγειες διαδρομές που σε κρατήσαν και σε κρατάνε αιώνες ζωντανό, όσες φορές το πίστεψες. Επανέρχεται έτσι ξανά στο προσκήνιο η Ελλάδα και ο Ελληνισμός, η Πατρίδα. Σταμάτησε πρόσκαιρα και η Συκοφαντία. Αμηχανία έπεσε πάνω από το στρατόπεδο των «εκσυγχρονιστών και εκείνου του τμήματος της αριστεράς που παραμένει αμετανόητα εθνο-μηδενιστικό. Γιατί το ερώτημα είναι Συντριπτικό: Μπορεί μια κολοβωμένη, αποκομμένη από τις ρίζες της Χώρα, ένα αποκομμένο από την ιστορία του Έθνος, να επιβιώσει; Από πού θα αντλήσει δύναμη αν όχι από το πλούσιο παρελθόν του, αν δεν ξανα-ανακαλύψει το νήμα που συνδέει το χθες με το σήμερα, το Αξιακό σύστημα που του μεταδόθηκε διαμορφούμενο και ανανεούμενο ανά τους αιώνες; Για να σμιλευθεί ξανά το χθες με το σήμερα, για να υπάρξει αύριο… μπορεί να φτάσαμε ως εδώ, πλην όμως οι Πνευματικές μας δυνάμεις έχουν λιγοστέψει, ο πνευματικός κόσμος οικουρεί.. Πριν περάσουμε στην ΑΚΙΝΗΣΙΑ: προεόρτιο Θανάτου, πριν γίνουμε μουσειακό είδος, οι σύγχρονοι υπό Εξαφάνισιν (νέο) Φοίνικες,

Οφείλουμε να αντιπαλέψουμε την σημερινή εικόνα.

  • με επαν-ανακάλυψη της προγενέστερης πλούσιας παρακαταθήκης της Χώρας, του Λαού, του Έθνους.
  • με Δημοκρατική Πανστρατιά ενάντια στην Επιβουλή, στην εξάρτηση και την υποτέλεια. Ενάντια στην εθελοδουλεία, ενάντια στα Μνημόνια και σε όσους ερημώνουν την χώρα.(Παρόν, 27.05.12).”

Σήμερα, όπως και χτες, αναγκαία η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΗ Ενότητα

Ενάντια στον Μιθριδατισμό των φθαρμένων και διεφθαρμένων πολιτικών «ηγεσιών», στην ανεπάρκεια και την ολιγωρία του σημερινού πολιτικού συστήματος, στον Εθνομηδενισμό και ωχαδελφισμό που κυριαρχεί και διαμορφώνει συνειδήσεις, πρέπει να επιδιωχθεί από τις υγιείς λαϊκές δυνάμεις, η μέγιστη ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ, η «Εθνική- Λαϊκή Ενότητα» του Σήμερα.

Για την προάσπιση της εδαφικής ακεραιότητας, για την Άμυνα της Χώρας. Για την σωτηρία της Πατρίδας και του Λαού μας.

Θεωρώ αυτονόητο ότι οι Σοσιαλιστές, εμπνευσμένοι και προσηλωμένοι στις Αξίες της Εθνικής ανεξαρτησίας – της Λαϊκής Κυριαρχίας – της Κοινωνικής Δικαιοσύνης, οφείλουμε να συμμετάσχουμε ενεργά στην πραγμάτωσή της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ και στην έκφρασή της σε πανελλήνιο επίπεδο. Οι Δημοκρατικές Πατριωτικές αντι-ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, ας δώσουν τον τόνο.

The following two tabs change content below.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ

Ο Γιώργος Παπαγιαννόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1954. Μετά το τέλος των Γυμνασιακών του σπουδών από το Γυμνάσιο Αρρένων Καλλιθέας, σπούδασε Αρχιτεκτονική στο Πανεπιστήμιο Φλωρεντίας την περίοδο 1971-77. Στη συνέχεια αποφοίτησε από το Ελληνικό Μεσογειακό Κέντρο Αραβικών και Ισλαμικών Σπουδών και την Εθνική Σχολή Δημόσιας Διοίκησης. Εργάζεται στο ΥΠΕΧΩΔΕ. Στα χρόνια της 7χρονης δικτατορίας είχε ενεργό δράση στο φοιτητικό κίνημα καθώς και στον αντιστασιακό αγώνα από τις γραμμές του Π.Α.Κ. Γράφει άρθρα γνώμης, σχόλια, βιβλιοκριτική, επιφυλλίδες σε περιοδικά και εφημερίδες. Είναι τακτικός συνεργάτης της εφημερίδας Παρόν, των περιοδικών Άρδην, Τετράδια, Λιμπρέτο και άλλων τοπικών εφημερίδων και εντύπων. Εργογραφία: Έχει συγγράψει τα βιβλία: «Η σκοτεινή πλευρά του ήλιου», εκδ. Οδυσσέας, μαρτυρία, 1989, «Βροχή στη Δαλματία, καφές στο Τίτογκραντ», νουβέλα, α΄ έκδοση Δελφίνι, 1997, β΄ έκδοση εκδόσεις Αντίκτυπος, 2006, «Ευρώπη των σχισμών», διηγήματα, εκδ. Ίνδικτος 2002, «2017-Η Ελλάδα υπό Νέο-Οθωμανική κατοχή», Εναλλακτικές εκδόσεις, 2009. "Αιθιοπία (Αβησσυνία), ένα μικρό Βυζάντιο στο Κέρας της Αφρικής", Γόρδιος , α' έκδοση Μάης 2016, β' έκδοση Δεκέμβρης 2016. Έχει συμμετοχή στα συλλογικά έργα: «Η ελληνική Ουτοπία», Εναλλακτικές εκδόσεις και Αιγαίον, 1993, «Vivere Pericolosamente. 26 ιστορίες από την Ιταλία», εκδ. Αντίκτυπος, 2005, «Έξι χρόνια κωμωδίας», πρόλογος σε ανατύπωση έκδοσης στη Φλωρεντία το 1973, Direct 2005, «Κεφαλονίτες και Ιθακήσιοι στην εξέγερση του Πολυτεχνείου το 1973», Αργοστόλι 2009. Έχει γράψει τον Πρόλογο στο βιβλίο της Γεωργίας Μπίρμπα: “Τα χρόνια που με σφράγισαν. Φοιτήτρια στην Ιταλία 1972-1979”, εκδόσεις ¨Φίλντισι”, Φθινόπωρο 2021.

Σχετικά Άρθρα

Αυτή η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την περιήγησή σας, δίνετε την συγκατάθεσή σας για την χρήση των cookies. Aποδοχή