1909-1922, Επανάσταση και Αντεπανάσταση στην Ελλάδα, του Γ. Καραμπελιά

Σήμερα, ο νεοοθωμανισμός διεκδικεί την «ολοκλήρωση του 1922» (sic) – «σας ρίξαμε στη θάλασσα» είναι καιρός να «την πάρουμε και αυτή». Και μόνο αν μετασχηματίσουμε το χαμένο εύρος του ελληνισμού σε βάθος, απαντώντας δημιουργικά, στη μεγάλη απώλεια του 1922 –όπως το οραματίστηκε η Γενιά του ’30– ίσως μπορέσουμε να υπερβούμε την παρακμή.

by Times Newsroom
Οι Εναλλακτικές Εκδόσεις θα παρουσιάσουν το βιβλίο του Γιώργου Καραμπελιά 1909 – 1922, Επανάσταση & Αντεπανάσταση στην Ελλάδα στην Θεσσαλονίκη την Τετάρτη 7 Δεκεμβρίου 2022 στις 19.00.
Θα μιλήσουν οι:
  • Στράτος Ν. Δορδανάς, Επίκ. καθηγητής Ιστορίας ΑΠΘ.
  • Γιώργος Ρακκάς, Πολιτικός Επιστήμονας.
  • Κωνσταντίνος Φωτιάδης, Ομότιμος Καθηγητής Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας.
  • Κώστας Χατζηαντωνίου, Συγγραφέας.
  • και ο συγγραφέας
  • Χαιρετισμό θα απευθύνει ο Δήμαρχος Νεάπολης – Συκεών, Σίμος Δανιηλίδης
Συντονίζει ο δημοσιογράφος και διευθυντής του TV 100, Τάσος Ρέτζιος.
Η παρουσίαση θα πραγματοποιηθεί στην αίθουσα συνεδριάσεων του Δημοτικού Συμβουλίου Θεσσαλονίκης, στο Δημαρχιακό Μέγαρο (Βασιλέως Γεωργίου Α΄ 1).

  • Γιώργος Καραμπελιάς 
  • 1909-1922, Επανάσταση και Αντεπανάσταση στην Ελλάδα
  • Εναλλακτικές Εκδόσεις 2022
  • Σελ. 432+8 σελ. χάρτες
  • Σχήμα 17χ24
  • ISBN: 978-960-427-235-8

Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου: Εκατό χρόνια μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, ο επαναστατικός χαρακτήρας της περιόδου 1909-1922, ως της συνέχειας του ’21, συχνά παραθεωρείται. Και όμως, η Μεγάλη Ιδέα του Ρήγα, της Φιλικής και του Βενιζέλου –η συνεύρεση των Ελλήνων σε ένα ενιαίο κράτος– αποτέλεσε το ζητούμενο του 19ου και του 20ού αιώνα, το διακύβευμα της «μεγάλης δεκαετίας». Κατά την περίοδο 1909-1922, η αποσύνθεση του οθωμανισμού «συναντήθηκε» με την ενίσχυση του ελληνισμού ο οποίος είχε την ιστορική ευκαιρία να ολοκληρώσει το 1821, ενώ ο τουρκισμός θα περιοριζόταν σε μια μικρασιατική δύναμη στα όρια του κράτους των Σελτζουκιδών. Άλλωστε, για πρώτη φορά, οι «Δυνάμεις» είχαν εγκαταλείψει τον «μεγάλο Ασθενή». Η ανανεωτική δυναμική προερχόταν από τον αλύτρωτο ελληνισμό, τους ομογενείς, τα Επτάνησα, τη Μακεδονία, την Κρήτη. αντίθετα, η ολιγαρχία, με πόλο πύκνωσης το Παλάτι, αντιμετώπιζε ως απειλή τη συμπερίληψη των αλύτρωτων Ελλήνων στο κράτος. Και μόνο η Επανάσταση του 1909 –οι κατώτεροι αξιωματικοί με τη στήριξη του λαού και συνδετικό κρίκο την εμβληματική μορφή του Ελευθερίου Βενιζέλου– θα εκφράσει τη συνάντηση του αλύτρωτου ελληνισμού με το ελλαδικό κράτος. Αυτή θα οδηγήσει στους νικηφόρους Βαλκανικούς Πολέμους, στην Ανατολική Θράκη, τη Σμύρνη. Δυστυχώς όμως, οι ολιγωρίες της επαναστατικής ηγεσίας, το 1909-1910, το 1915 και το 1920, επέτρεψαν την ανάκαμψη της «μικροελλαδικής» ολιγαρχίας, με συνέπεια ο ελληνισμός να απωλέσει οριστικά τον μικρασιατικό πνεύμονα, τον Βόσπορο και την ιστορική του πρωτεύουσα. Το εμπόδιο στην υλοποίηση «τῆς μεγάλης ταύτης ἰδέας» υπήρξε ο Εθνικός Διχασμός – κορύφωση της διαμάχης ελληνισμού-ελλαδισμού που συνεχίζεται από το 1821. η Καταστροφή δεν αποτέλεσε ένα fatum, μια αναπόφευκτη εξέλιξη. Σήμερα, ο νεοοθωμανισμός διεκδικεί την «ολοκλήρωση του 1922» (sic) – «σας ρίξαμε στη θάλασσα» είναι καιρός να «την πάρουμε και αυτή». Και μόνο αν μετασχηματίσουμε το χαμένο εύρος του ελληνισμού σε βάθος, απαντώντας δημιουργικά, στη μεγάλη απώλεια του 1922 –όπως το οραματίστηκε η Γενιά του ’30– ίσως μπορέσουμε να υπερβούμε την παρακμή.

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου

Σχετικά Άρθρα

Αυτή η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την περιήγησή σας, δίνετε την συγκατάθεσή σας για την χρήση των cookies. Aποδοχή