ΓΙΩΡΓΗΣ ΕΞΑΡΧΟΣ
… στης εξουσίας το βρακί
Μα τόσοι σπουδαιοφανείς; Πού πήγαν οι σπουδαίοι;
Μον’ οι φρου-φρού κι αρώματα, του φαίνεσθαι οι… ωραίοι;
«Πάτα το δεύτερο κουμπί, ν’ αλλάξουμε κανάλι
μήπως και δούμε έγχρωμο το μαύρο μας το χάλι»
έγραψε φίλος στιχουργός, για την μικρή οθόνη
που μόνο η προπαγάνδα της από παντού μας ζώνει`
κι οι τόσοι «διανοούμενοι»… σπουδαίοι προφεσόροι
του τίποτα και του μηδέν αγνοί λιμοκοντόροι
δημόσιο λόγο αρθρώνουνε σε πέλαγο… ημιφώνων
μα άχνα για το έγκλημα… κι εξ αμελείας φόνον!…
*
Βλέπεις παντού, ξεγάνωτοι… φυτρώνουν τενεκέδες
κι ο σκουριασμένος τους αχός ηχεί σαν μεντεσέδες
που αλάδωτοι γρυλίζουνε σε πόρτες, παραθύρια
δείχνοντας πως των ισχυρών είναι απλά υποχείρια…
«Βρε τενεκέ ξεγάνωτε, άδειο κονσερβοκούτι
δεν τρώει ο κόσμος άχυρο, ούτε κανείς κουρκούτι`
σ’ ακούνε και σκεπτόμενοι, άνθρωποι που γνωρίζουν
κι ως κύμβαλο σ’ ανέχονται και δεν σε σιχτιρίζουν`
με υπομονή οπλίζονται, σε βλέπουν αρουραίο
έναν λακέ ουτιδανό που κάνει τον ωραίο»!…
*
Ποιος θα γυρίσει τον τροχό της δόλιας μας της μοίρας
που τόσα χρόνια γίνεται –εδώ– της κακομοίρας`
χαρτογιακάδες «πιστικοί» το παίζουν «κεχαγιάδες»
στης εξουσίας το βρακί αιώνιοι αφεντάδες
με νόμους, διατάγματα, μνημόνια, συμβάσεις
έναν περήφανο λαό στέλνουν στις… καταβάσεις
στου Άδη τ’ άδεια δώματα, στου Πλούτωνα τις ρούγες
να σεργιανά με πένητες, ρακένδυτους… για γρούβες
να χαίρεται με ψίχουλα, με σπουργιτιών τους σπόρους
να του καταληστεύετε τους εθνικούς του πόρους`
και σαν αγάδες ύστερα του κλέβετε με φόρους
αφήνοντάς τον σύξυλο, ραγιά στους ταλαιπώρους!…
*
Δώστε θεοί αθάνατοι… να φύγει αυτή η «πλέμπα»
που σαν την βδέλλα κόλλησε σ’ ενός λαού την φλέβα`
να ’ρθει η νεότερη γενιά, να πάρει τα ηνία
μήπως αλλάξει η χώρα μας και ρότα και πορεία…
Πιάστε, ω νέοι, τ’ άρματα, της γνώσης μετερίζι
κανέναν μην αφήνετε, το μέλλον σας να ορίζει…
Και σαν τον Ρήγα, Θούριους, ψάλλετε και παιάνες
και στείλτε στον… αγύριστο κάθε λογής «κουφάλες»`
είν’ η ζωή πολύ μικρή, ν’ αφήστε σε αποστάτες
αγύρτες της πολιτικής, να κυβερνούν μ’ απάτες…
