- Timesnews.gr
Όσοι ακολουθούν σήμερα τον Αλέξη Τσίπρα είναι βέβαιο ότι τίποτα δεν διδάχθηκαν από το παρελθόν και τα αποτελέσματα της καταστροφικής πολιτικής των κυβερνήσεών του. Είπαν την πρώτη φορά ότι πρέπει να δοκιμαστεί και του έδωσαν την ευκαιρία. Ήρθαν οι δεύτερες εκλογές και είπαν ξανά να του δώσουν και δεύτερη ευκαιρία. Και τον έκαναν πρωθυπουργό. Επειδή, ωστόσο, αυτοί δεν ήσαν αρκετοί, ο Τσίπρας είχε φροντίσει να προσεταιριστεί τον Καμμένο. Ποτέ δεν έδειξε να τον απασχολεί αν ο Καμμένος είναι δεξιός ή ακροδεξιός. Το μόνο που τον απασχολούσε ήταν πώς θα γινόταν πρωθυπουργός. Κι έγινε πρωθυπουργός. Και ποια ήταν τα έργα του;
Δεν κατάργησε τα μνημόνια, όπως κραύγαζε από το βήμα της βουλής κι από όπου αλλού του δινόταν ευκαιρία, με ένα νόμο κι ένα άρθρο. Δεν έδιωξε την Τρόικα, αλλά απλώς της άλλαξε την ονομασία και την είπε “οι θεσμοί”. Δεν κατάργησε τον ΕΝΦΙΑ και δεν έδωσε την 13η σύνταξη. Δεν υλοποίησε το Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης όπου υποσχόταν και του πουλιού το γάλα στους πάντες.
Επέβαλε τα capital controls στη χώρα τον Ιούνιο του 2015, έπειτα από την ανακοίνωση δημοψηφίσματος και τη διακοπή της ρευστότητας από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Τα μέτρα περιλάμβαναν κλείσιμο τραπεζών για σχεδόν 20 μέρες και αυστηρά όρια στις αναλήψεις μετρητών. Ποιος ξεχνάει τις ατέλειωτες ουρές, τις θλιβερές εικόνες με ανθρώπους να κλαίνε, τις ληστείες συνταξιούχων που πραγματοποιούσαν αναλήψεις χρημάτων από τα περίπου 900 υποκαταστήματα τραπεζών τα οποία λειτουργούσαν κατ’ εξαίρεση σε όλη τη χώρα. Οι πολίτες δεν μπορούσαν να πάρουν από τις τράπεζες περισσότερα από 60 ευρώ την ημέρα. Αν μια ημέρα δεν εισέπρατταν το ποσό, δεν είχαν το δικαίωμα να λάβουν την επομένη το διπλάσιο. Αλλά το θέμα ήταν ότι δημιουργήθηκε πανικός στους επιχειρηματίες, στους καταθέτες και αβεβαιότητα για το μέλλον.
Μείωσε τις κύριες συντάξεις και έκοψε τις επικουρικές συντάξεις, όπως επίσης έκοψε το ΕΚΑΣ και το 13% το πήγε στα 24%. Αύξησε τις ασφαλιστικές εισφορές, έφερε τα funds και άνοιξε διάπλατα τις πόρτες στους πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας. Αύξησε επίσης το δημόσιο και το ιδιωτικό χρέος της χώρας. Όλα αυτά και άλλα περισσότερα τα ξέχασαν όσοι ακολουθούν τον Τσίπρα αλλά κάνει πως τα ξέχασε και ο ίδιος ο Τσίπρας που τώρα έχει πάρει φόρα και ετοιμάζεται για νέα επάνοδο.
Ένας τέτοιος πολιτικός μπορεί να χαρακτηριστεί με πολλούς και διαφορετικούς τρόπους, ανάλογα με την οπτική γωνία από την οποία επιλέγει κανείς να δει την κατάσταση. Στην πολιτική ανάλυση και στον δημόσιο διάλογο, συναντάμε συνήθως κάποιες βασικές ερμηνείες για αυτή τη στάση:
Φιλοδοξία και έλλειψη αυτοκριτικής. Από την πλευρά των επικριτών του ή της αντιπολίτευσης, ένας τέτοιος πολιτικός συχνά χαρακτηρίζεται ότι υποτιμά τη μνήμη και την κρίση των πολιτών, θεωρώντας ότι ο χρόνος και η επικοινωνιακή τακτική μπορούν να “ξεπλύνουν” τα λάθη του παρελθόντος.
Ότι βάζει την προσωπική ή κομματική του επιβίωση πάνω από το κοινό καλό, αρνούμενος να αναλάβει την αντικειμενική πολιτική ευθύνη που θα σήμαινε την απόσυρσή του. Ο ίδιος ο πολιτικός και οι υποστηρικτές του συνήθως προβάλλουν μια τελείως διαφορετική ρητορική, με το σκεπτικό ότι τα λάθη έγιναν μάθημα και ότι πλέον ξέρει ακριβώς τι πρέπει να αποφύγει και πώς να διοικήσει αποτελεσματικότερα. Που αναγνωρίζει τις αστοχίες του (αν τις αναγνωρίζει) και ζητά άλλη μια ευκαιρία για να ολοκληρώσει ένα έργο ή να αποκαταστήσει την εικόνα του.
Από μια πιο ουδέτερη σκοπιά, η κίνηση αυτή χαρακτηρίζεται απλώς ως αναμενόμενη μέσα σε μια αντιπροσωπευτική δημοκρατία. Στο δημοκρατικό πολίτευμα, το δικαίωμα του “εκλέγεσθαι” είναι ελεύθερο για όλους όσοι πληρούν τον νόμο. Ο τελικός κριτής δεν είναι οι προθέσεις του πολιτικού, αλλά ο ίδιος ο λαός.
Στην πράξη, η επιστροφή ενός πολιτικού μετά από μια αποτυχημένη ή προβληματική θητεία αποτελεί μια δοκιμασία για τα αντανακλαστικά της κοινωνίας. Το αν θα χαρακτηριστεί “θρασύς” ή “ώριμος” εξαρτάται αποκλειστικά από το αν οι ψηφοφόροι θα επιλέξουν να του δώσουν άλλη μια ευκαιρία ή αν θα τον καταψηφίσουν, στέλνοντας το δικό τους μήνυμα.
