- Timesnews.gr
Για πολλούς παρατηρητές, η εικόνα ενός νέου που μοιράζει προκηρύξεις στα πανεπιστήμια, συμμετέχει σε συνελεύσεις ή διαδηλώνει στην πρώτη γραμμή μιας πορείας προκαλεί ερωτηματικά. Σε μια εποχή που θεωρείται «απο-πολιτικοποιημένη» και κυριαρχείται από την ψηφιακή τεχνολογία, τι είναι αυτό που ωθεί ένα κομμάτι της νεολαίας να ενταχθεί σε αριστερίστικες και εξωκοινοβουλευτικές οργανώσεις; Η απάντηση δεν είναι μονοδιάστατη, αλλά κρύβεται σε ένα κράμα ιδεαλισμού, κοινωνικής πίεσης και βαθιάς απογοήτευσης από το υπάρχον σύστημα.
Οι σημερινοί νέοι μεγαλώνουν σε ένα περιβάλλον συνεχόμενων κρίσεων. Αντιμέτωποι με την ακρίβεια, την εργασιακή ανασφάλεια, τα χαμηλά μεροκάματα και την αδυναμία να στεγαστούν αυτόνομα, νιώθουν ότι οι υποσχέσεις του παραδοσιακού συστήματος για «σπουδές, σκληρή δουλειά και επιτυχία» έχουν χρεοκοπήσει.
Όταν το παρόν είναι αβέβαιο και το μέλλον μοιάζει δυσοίωνο, η ριζοσπαστική κριτική στον καπιταλισμό δεν φαντάζει ως μια θεωρητική εμμονή, αλλά ως μια λογική εξήγηση των προβλημάτων τους.
Η εφηβεία και τα πρώτα χρόνια της ενήλικης ζωής είναι η κατεξοχήν περίοδος που ο άνθρωπος ψάχνει να βρει ποιος είναι και πού ανήκει. Οι αριστερίστικες οργανώσεις προσφέρουν κάτι πολύ ισχυρό: μια έτοιμη, δεμένη κοινότητα. Η έννοια του «συντρόφου» δημιουργεί ισχυρούς συναισθηματικούς δεσμούς. Ο νέος νιώθει ότι ξεφεύγει από την ατομικότητα και την απομόνωση των social media, γινόμενος μέρος ενός «μεγαλύτερου σκοπού».
Η νεολαία ανέκαθεν χαρακτηριζόταν από την τάση να αμφισβητεί την αυθεντία και να ζητά το απόλυτο. Οι παραδοσιακοί πολιτικοί φορείς (κυβερνητικά κόμματα, συστημική αντιπολίτευση) συχνά ταυτίζονται στα μάτια των νέων με τη διαφθορά, την υποκρισία και τον «σάπιο συμβιβασμό». Οι αριστερίστικες οργανώσεις, αντίθετα, εκπέμπουν μια αύρα «ιδεολογικής καθαρότητας», ασυμβίβαστου αγώνα και άμεσης δημοκρατίας που μαγνητίζει όσους θέλουν να αλλάξουν τον κόσμο «εδώ και τώρα».
Οι οργανώσεις αυτές βρίσκονται συχνά στην πρώτη γραμμή των σύγχρονων κοινωνικών κινημάτων που αγγίζουν ευαίσθητες χορδές της νέας γενιάς: Η σύνδεση της καταστροφής του περιβάλλοντος με το κέρδος. Ο αντιρατσισμός, ο φεμινισμός και η υπεράσπιση των ΛΟΑΤΚΙ+ δικαιωμάτων. Η αντίδραση στην αστυνομική παρουσία και τον έλεγχο.
Η ένταξη σε μια αριστερίστικη οργάνωση είναι συχνά το σύμπτωμα και όχι η αιτία. Είναι η απάντηση των νέων σε μια κοινωνία που νιώθουν ότι τους περιθριοποιεί. Για κάποιους, αυτή η φάση αποτελεί ένα πέρασμα – μια «νεανική επαναστατικότητα» που αμβλύνεται με την είσοδο στην απαιτητική καθημερινότητα της αγοράς εργασίας. Για άλλους, γίνεται στάση ζωής.
Σε κάθε περίπτωση, η παρουσία των νέων σε αυτούς τους χώρους υπενθυμίζει στο πολιτικό σύστημα ότι όσο οι θεσμοί αδυνατούν να εμπνεύσουν και να προσφέρουν απτά εφόδια για το μέλλον, η ριζοσπαστικοποίηση θα παραμένει μια ελκυστική διέξοδος.
