Μετρό…!

by Πέτρος Γαργάνης
  • Γράφει ο ΠΕΤΡΟΣ ΓΑΡΓΑΝΗΣ

Απολύτως λειτουργικοί, τόσο θεσμικά όσο και επί τις ουσίας κυρίως, υπήρξαν και παραμένουν όσοι εναπομείναντες προμηθευτές και συνεργάτες του πατέρα μου. Επρόκειτο για το πλέον πολύτιμο κληροδότημα του σε μένα, ως διαδόχου της πάλαι ποτέ υγιούς επιχειρήσεώς του! Αστείρευτες και ανεξάντλητες οι φιγούρες των παλαιοτέρων εξ αυτών, οι δε νεώτεροι συνεχιστές τους, με ελάχιστους και μόνο σημειολογικούς νεωτερισμούς, ανανέωσαν τις επαγγελματικές μας σχέσεις με σεβασμό πάνω απ’ όλα στις παραδόσεις!

Οι μεταξύ μας συναλλαγές  είχαν κάτι από την πρόζα  της εμπορικής παράδοσης της Ανατολής : Παζάρι διανθισμένο με ευρηματικές ατάκες και έντονους διαλόγους που διατηρούσαν σε πνευματική εγρήγορση τους μετέχοντες της διαδικασίας. Αποφασιστικά βλέμματα και χειρονομίες που υπονοούσαν άμεση την επιδίωξη της συμφωνίας με εκατέρωθεν παραχωρήσεις, όσο φυσικά το δυνατόν λιγότερες. Τυχόν υποχωρήσεις, συνεπεία ολιγωρίας στη φάση των διαπραγματεύσεων, αποδεικνύονταν επώδυνες! Άλλωστε, ο λόγος ως συμβόλαιο, έπρεπε απαρέγκλιτα να τηρηθεί έστω και αν έφερνε σε θέση πλήρους συντριβής και μετανοίας κάποιον εκ των συμβαλλομένων. Η απαράδεκτη από κάθε άποψη, όχι όμως και  σπάνια, ακύρωση του, αμαύρωνε το προφίλ του αναξιόπιστου πλέον επαγγελματία, καθιστώντας τον υπόλογο στους κύκλους της αυτορυθμιζόμενης ελεύθερης αγοράς. Έτσι, κατά κανόνα, εναποθέτονταν οι ελπίδες στην ρεβάνς που υπόσχονταν η επόμενη εμπορική συναλλαγή σε αντιστάθμισμα της αυτής οδύνης!

Η πράξη δεν αφορούσε το αλισβερίσι καθ’ αυτό, όσο μια ιδιαίτερη ανάγκη προσέγγισης μεταξύ εντολοδόχου και εντολέα σε επίπεδο διαπροσωπικών σχέσεων. Συχνά όμως η ψυχαγωγική διάσταση του πράγματος εξελισσόταν σε μια κουραστική έως βασανιστική επανάληψη με την ροή των γεγονότων να μην επιτρέπει την άμεση ολοκλήρωση, έστω και αν πίεζαν αμφότερες οι πλευρές για το αποτέλεσμα. Με τις ώρες ή και με τις μέρες μπορούσαν να συζητούν επιστρέφοντας τελικά άπρακτοι ή με την οδυνηρή εντύπωση ότι κάποιος πιάστηκε κορόιδο, κάτι που πρακτικά ακριβώς το ίδιο σημαίνει.

Με τον καιρό η διαδικασία ατόνησε μέχρι σημείου αδρανείας. Όχι τόσο λόγω  αναπόφευκτων ληξιαρχικών μεταβολών, δεδομένου του γήρατος των μεντόρων,  όσο λόγω των συνθηκών της κρίσης που μετασχηματίζονταν ραγδαία από μια πρόσκαιρη καταιγίδα σε μια βαθιά κατάθλιψη και εσωστρέφεια. Από ‘κει και πέρα, τοπικού χαρακτήρα γεγονότα διεύρυναν περαιτέρω το μέγεθος της ήδη επιβαρυμένης  κατάστασης.

Τέτοιου είδους συμβάν εξελισσόμενο σε μοιραία αστοχία, πέραν των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, αποτελεί και το πολύπαθο μετρό της Θεσσαλονίκης, του οποίου μου ‘ναι αδύνατον να θυμηθώ, έστω και κατά προσέγγιση,  πότε περίπου ξεκίνησαν οι εργασίες του. Αντιθέτως, δεν λησμονώ το χρονοδιάγραμμα παράδοσης και λειτουργίας, τουλάχιστον μέρους του, στο 2012. Μου διαφεύγει η ακριβής ημεροχρονολογία. Παρά ταύτα, με καλή τη θέληση  την τοποθετώ στα τέλη του σωτηρίου αυτού έτους. Σύμφωνοι, 7-8 μήνες δεν κάνουν την διαφορά καθώς και πάλι  μακρινό δείχνει ακόμα και στα πλαίσια του ιστορικού χρόνου! Και αυτό, γιατί και εγώ ως μετριοπαθής επαγγελματίας στις παρυφές του ιστορικού κέντρου, ένα πράγμα σαν σοσιαλδημοκράτης δηλαδή, περισσότερο ενδιαφερόμουν όπως και εξακολουθώ να ενδιαφέρομαι για το απροσδιόριστο τέλος και όχι για την αναπόφευκτη έναρξη η οποία δικαίως τότε σφοδρώς με ανησυχούσε.

Οδοί μονοδρομήθηκαν ή έκλεισαν. Η πρόσβαση κατέστη,  αμετάκλητα θαρρώ, αδύνατη σε πελάτες παλαιούς και εν δυνάμει, ενώ τα έξοδα έτρεχαν με αντίστροφους ρυθμούς σε σχέση με την πορεία του έργου.  Με τον καιρό έγινε συνήθεια το χάος στους δρόμους. Όπως και η είδηση απ’ τα μαγαζιά που ‘κλειναν, από εγκλωβισμένους  στην ανεργία ανθρώπους. Αποτέλεσμα, η ιδέα της ολοκλήρωσης των εργασιών, σε αρκετό επιπλέον καιρό φαντάζομαι από τώρα, να μην ενδιαφέρει πια κανέναν.

Είναι η δύναμη της συνήθειας, ένας αμείλικτος και ύπουλος εχθρός, που μεθοδικά επιβάλλει σαν καθεστώς την κατήφεια. Όσο περνάει ο καιρός, τόσο και περισσότερο ισχυροποιείται το μακρόσυρτο ολίσθημα που τείνει και γίνεται αναπόδραστος κανόνας της καθημερινότητας. Και αυτός ο κανόνας υπονομεύει δραστικά την λανθάνουσα προσπάθεια διατήρησης των κεκτημένων. Βαθύτατα συντηρητικός, στην πραγματικότητα απόλυτα αντιδραστικός. Εν κατακλείδι αφανίζει όλα τα προνόμια και δικαιώματα στα οποία αναφέρεται, προσχηματικά ή από ειλικρινή άγνοια. Και είναι όντως κρίμα, γιατί όταν κάποια στιγμή τερματίσει η διαδρομή,  δε θα υπάρχει πια κανένας που να θυμάται το τι πρέπει  να κάνει, πόσο μάλλον να ξέρει.

The following two tabs change content below.
Πέτρος Γαργάνης
Ο Πέτρος Γαργάνης, γεννημένος και μεγαλωμένος στην Θεσσαλονίκη καταγόμενος από την Φλώρινα, με μουσικές κατά βάση σπουδές στο Κρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης, ασχολήθηκε με την λογοτεχνία, την λογοκριτική και την αρθρογραφία συνεργαζόμενος με διάφορα έντυπα και εφημερίδες. Συγγραφέας της νουβέλας Μια γειτονιά είμαστε από τις εκδόσεις του Παρατηρητή.

Σχετικά Άρθρα

Αυτή η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την περιήγησή σας, δίνετε την συγκατάθεσή σας για την χρήση των cookies. Aποδοχή